سمفونی پانزدهم: بی حس تر از باد

 تهرانِ خالے از سَکَنـہ پُر از ربات هایے شدہ است کـہ بـہ طرز رِخوَت انگیزے ساعاتِ پایانے انجام وظایفشان را گذراندہ و بے صبرانـہ انتظارِ تعطیلاتِ چندروزہ را مے کِشند تا با سفرهاے بُخور نَمیرِ کارمندے باترے شان را از نُو شارژ کنند. 

 در این میان، چند روزے ست رِخوَت تمامِ بدنم را بـہ طرزِ غمگینے خورده... کـہ با کمے بے اعتنایے امکان دارد بـہ جاے جاے مغزم هم رُسوخ کند. 

  انقدر غرقِ کسالت اُفتادہ بودم کـہ قسمتِ بیدار ماندہ از مغزم ذهنم را کُتک مے زد کـہ طبق معمول راهے درمانگاه شوم و آمپول بِ همیشگے را نوشِ جان کنم. 

  شالِ سُرمـہ اے تازہ خریدہ اَم را سَر کردم و متوجـہ شدم چند روزے ست کـہ بدون هیچ فکرے آنرا بدون عملِ تعویض مے اندازم و اینوَر آنوَر پرسـہ مے زنم. تنها شالے ست کـہ با راحتے درونے اَم حسابے دَمخور شده... انگار کـہ جزء جداناپذیرے از زندگے ام باشد، دوست داشتـہ مے شود. دوست داشتـہ مے شود... 

 بـہ دراگ استور کـہ رفتم، ربات دکترنما آنقدر کسل تر از خودم بود کـہ بے هیچ نگاهے پرسید: "چے؟" و من کسل تر از او گفتم: "ب". بـہ راستے احساس مے کردم اگر در لغت نامـہ بخواهند براے کسالت تعریف یا مترادفے بنویسند حتماً در پایان با یادے از ما تشکر مے کردند! مے پرسید: "براے چـہ؟" و من با حالتِ کِشدارِ بے رمقے مے گفتم: "رخــــــــــوت!" شنیدم کـہ موقعِ کارت کشیدن زیرِلب رمز را پرسید و ادامـہ داد: "خدا نیارہ روزےُ کـہ من حوصلـہ اے براے کار کردن نداشتـہ باشم." همزمان بیمارِ دیگرے وارد شد کـہ هراسان از او تقاضاے ساختِ دارویَش را داشت و تنها پاسُخے کـہ شنید این بود کـہ "خانـــــــم، وقت شُ ندارم کـہ هیچ، حال شُ هم ندارم!" 

 پلـہ هاے درمانگاه را با عجز بـہ نردہ ها یکے دوتا بالا مے رفتم و از درد مے پیچیدم. این دردِ چندروزہ بـہ حالتِ برق گرفتگے مے آمد و مُدتِ کوتاهے روے بدنم جا خوش مے کرد. مسئولِ پذیرش با دندان هاے خرگوشے حسِ دیگرے مے طلبید. بے توجـہ بـہ خانم خانم گفتن هاے مداومِ متوالے اَش روے صندلے نشستم و از دور گفتم: "تزریق". بلـہ ، من در آن شرایط انتظار داشتم بیاید کیفم را بگردد و پول را بردارد، حساب کند و فیش بدهد!  

 عجیب بود... اما هر آنکَس را کـہ در آن محیط مے دیدم دندان هاے خرگوشیِ جلوتر نشستـہ از فَکے داشت. مثلاً مادر و دخترے کـہ کمے آنطرف تر از من نشستـہ بودند و راجع بـہ تقویتِ پس از تزریقِ "نوروبیون" صحبت مے کردند. یکم بعد مادرِ دختر با دندان هاے کمتر خرگوشے کنارِ من نشست و از ترس هایش گفت. ترس هاے شگفت انگیزے در زمینـہ تزریق! و تنها با دو نگاه بے حس و حالے مواجـہ شدہ بود کـہ خستـہ تر از هرچیزے ترجیح مے داد پاسخ ندهد.  

 وقتے بـہ صورتِ آشناے زن چشم دوختـہ بودم، دبیرِ فیزیک م را بـہ یاد مے آوردم. او هم همین چشم ها، بینے و دندان ها را داشت! لب و دندان هاے زن جُم مے خورد و من داشتم فکر مے کردم کِے این ترس هاے کودکانـہ را داشتم؟ ترس هاے نرفتن بـہ دندان پزشکے بـہ خاطر تزریقِ آمپول یا مراجعـہ نکردن بـہ مطبِ پزشک وقت هاے سرماخوردگے و التماس هاے گاه و بیگاه براے عدم تزریق. شاید یک سال یا دو سال پیش.  

 آن وقت ها شاید انقدر درد نکشیدہ بودم تا برایم عادے باشد. بَعدتَر کـہ گذشت گفتم شاید اگر کَسے مُتحملِ حرف هاے فرو خورده، دردهاے رسوخ کردہ و ترس هاے رخنـہ کردہ روحے شدہ باشد، دردِ فیزیکے دیگر مُضحِک است.  

 نوبتم کـہ رسید، از کنارِ آینـہ اے رد شدم کـہ ناخودآگاه باعث شد نگاهم بیافتد بـہ خودم... خط چشم هاے کشیدہ شدہ پُشت چشم هایم کمے از بے حالے صورتم را گرفتـہ بود اما هنوز لب هایم بـہ سفیدے مے زد. دلم مے خواست زمزمـہ کنم: "این فکرها... این حرف هایے کـہ کمے پیش بافتے برایت زود نبود؟"

 سوزش ها در برابرِ حالِ بے حالِ من درد نبود. در راهِ طولانے کردہ اَم بـہ خانـہ دخترے را دیدم کـہ چندین سال پیش تر از ورودَم بـہ دانشگاه با من و نون همکلاس بود. دخترے کـہ حتے اسمِ او را بـہ خاطر نمے آوردم تکـہ اے از موهایش را دُرُست شبیـہ بـہ خودم ریختـہ بود بیرون اما طلائے ... این طلائے را خوب بـہ خاطر مے آوردم. همان طلائے اے بود کـہ آن موقع ها هم روے موهاے لخت ش پاشیدہ شدہ بود. و چشم هاے سبزے کـہ بیشتر موجب مے شد بـہ یاد بیاورم. دخترِ بے نام و نشان با پسر هم تیپ و ظاهرے بود کـہ رها در باد پرسـہ مے زدند. روے زمین بودند اما انگار از سبکے خودِ ذراتِ معلق هوا بودند. دیدارِ ما شاید دو ثانیـہ طول کشید اما برقِ نگاه هاے دختر و صداے خندہ هایشان چند دقیقـہ اے در ذهنم گیر کردہ بود و حرف نون کـہ چند سالِ پیش حینِ مرور خاطرات مے گفت: "اگر یکتا ازدواج کردہ با پسرے ازدواج کردہ کـہ هیچیک از ما هرگز حاضر نبودیم با او زیرِ یک سقف برویم. مرد خوبے ست اما قیافـہ ندارد... کارمند سادہ ست..." 

 و قدم زنان فکر کردم... فکر کردم... بـہ اینکـہ کجا ایستادہ ام! کجا ایستادہ ایم!... من، نون، دخترِ بے نام و نشان، یکتا و حتے خودِ شما! 

۲ نظر ۰ موافق ۰ مخالف
Hossein MK
۰۶ مهر ۲۰:۲۴
زیبا نوشتید!

پاسخ :

مرسی که
divane
۲۵ مهر ۱۵:۴۶
اونقدر ملموس با حال امروز من بود این پست که هیچی اصلا هیچی!

پاسخ :

معمولاً حالِ این روزهای همه ست... بخصوص تو پائیز! :)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
About me
هر کوفتےاَم خودمَم... هرچقدر پُر پوچ!
پیوندهای روزانه
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان