سمفونی بیست و دوم: جنونِ دلتنگی

 حتے سِیرِ پیام دادنِ ما متفاوت از پیام دادنِ دیگران است؛ 
 سلام مےکنیم، حال مےپُرسیم. 
 تو شوخے مےکنے، من مےخندم. من شوخے مےکنم، تو مےخندے. 
 اما دُرُست بـہ فاصلـہ کمے از آن غش غش خندہ هایم بـہ گریـہ مےاُفتم... از فرطِ تاب نیاوردنِ این حجم از دلتنگے ناشے از خاطرہ سازےهایت. 
 گاهے کـہ نه، من همیشـہ در برابرت احساسِ ضعف مےکنم.
 بـہ تو نگفتم اما راسِ ساعتِ خوابمان... چند ساعت پس از حرف هاے کوچک و بزرگِ عاشقانـہ مان اشک هایم تمامے نداشت. این حسِ دلتنگے رخنـہ کردہ چند وقتـہ همچون بختکِ سنگینے روے جزء جزء "من" اُفتادہ کـہ بلند هم نمےشود. صحبت کردن با خودت هم درمانگرِ چنین دردِ عظیمے نیست. حتے گاهے هم کـہ بے خبر از همـہ چیز و همـہ جا در شلوغے جمعے پیدا مےشوم، گُم مےشوم باز. عیناً امروز... گیج و مبهوت بـہ آدم ها و باز و بستـہ شدنِ لب هایشان مےنگربستم تا نشانے از راهِ حلِ دلتنگے هایم نسبت بـہ تو بیابم. 
 همیشـہ حساس بودنِ من کارے ست کـہ دستِ تو دادہ شدہ و همیشـہ راهِ حلِ رفعِ رنجور بودن هایم هم در دستِ تو بوده... 
عمیقاً بر این باورم "هیچ غلطے نکردن" تنها غلطے ست کـہ پیشِ تو کم نمےآورد. 
#ای_قشنگ
۵ نظر ۰ موافق ۰ مخالف
About me
هر کوفتےاَم خودمَم... هرچقدر پُر پوچ!
پیوندهای روزانه
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان